Een berglandschap, een vulkaan en een donkere lucht. Dit zijn enkele van de landschappelijke elementen waar ik inspiratie voor mijn schilderijen uit haal. De organische vormen die hier uit ontstaan gaan op het doek een eigen leven leiden waarbij de grens tussen figuratief en abstract vervaagd. Je kunt jezelf de vraag stellen: Is dit een spat verf die ik zie of een wolk?
Hoewel het kleurgebruik zoet is ontstaat er een contrast met het onderwerp van de schilderijen. Zoals natuurrampen in zuurstok kleuren geschilderd. Dit geeft de doeken een onheilspellend karakter. Een leeg landschap waarover een zwarte emulsie zich verspreidt, een dreigende wolk of een roze atoomexplosie.
Mijn aanpak is intuïtief. Toch blijft de keuze wat wel en niet toe te laten in het schilderij belangrijk. Tijdens het schilderen speel ik met het beeld totdat er een bepaalde spanning ontstaat. Soms zijn de vormen zo vereenvoudigd of vervormd dat het landschap als zodanig niet meer te herkennen is. Hierbij is het niet altijd duidelijk wat er gebeurt. Het onbekende en mysterieuze zorgt ervoor dat er vragen overblijven.